پشتیبانان مشاغل خانگی با تجربه‌ای گسترده در ایجاد و مدیریت فرصت‌های شغلی برای خانم‌ها در خانه به ما نشان می‌دهند چگونه می‌توان با بهره‌گیری از مهارت‌های سازمانی، بازاریابی ساده و ارتباط مؤثر، به استقلال مالی و کار با کیفیت دست یافت. در کنار این تجارب، چالش‌های این حوزه و راهکارهای عملی حل آن‌ها از جمله موضوعاتی است که با پیگیری آن می‌توان نه‌تنها مشکلات یک فرد بلکه یک گروه ۳۰ نفره‌ای از بانوان سرپرست خانوار را حل کرد. در همین زمینه این بار به سراغ یکی از پشتیبانان مشاغل خانگی رفتیم تا در کنار قصه کسب‌وکارش، از مشکلات و چالش‌های این حوزه برایمان بگوید.
فائزه جوادی، بانویی مشهدی چند سالی است پشتیبان مشاغل خانگی شده و در سالی که گذشت به‌عنوان کارآفرین نمونه شناخته شد. او که اکنون سرپرست خانوار است و با فرزندش زندگی می‌کند، درباره چگونگی آغاز کارش در زمینه تولید پوشاک زنانه و بچگانه می‌گوید: ابتدا کار را با فروش یک النگوی طلا و خرید دو چرخ خیاطی آغاز کردم. با همین دو چرخ خیاطی کارگاه را راه انداختم، شوهر خواهرم در بازار ۱۷ شهریور کلی‌فروش حوزه پوشاک است. حدود ۱۲ سال پیش، به من گفت چند نمونه کار تولید کن، من هم ۶۰ محصول را تهیه کردم و به او دادم. در بازار فروخته شد و پس از آن تقاضاها برای ادامه کار زیاد شد. از ۶۰ لباس به ۱۲۰ و بعد ۲۴۰ لباس رسید و هر بار تقاضای بازار برای تولید افزایش یافت. در مسیر توسعه کار نیز تعداد چرخ‌های خیاطی‌ را بیشتر می‌کردم.
جوادی درباره تعداد افرادی که اکنون با او همکاری می‌کنند، عنوان می‌کند: در مجموع ۲۰ چرخکار در منزلشان مشغول فعالیت هستند. این چرخکارها ابتدا داخل کارگاه کار می‌کردند اما کارگاه را تغییر کاربری دادم و اکنون در کارگاه هشت نفر فعالیت‌های اتو، برش و بسته‌بندی را انجام می‌دهند، برای اینکه چرخکاران هم راحت باشند در منزل مشغول فعالیت هستند. این پشتیبان مشاغل خانگی می‌افزاید: خانم‌هایی که برای من کار می‌کنند در حاشیه شهر مشهد و روستاهای اطراف زندگی می‌کنند، آن‌ها به من امید دارند و همیشه پیگیر کار هستند، من هم با خودرو پارچه‌های برش خورده را به خانه‌شان می‌برم.
او با تأکید بر اینکه تاکنون هیچ‌گاه کار را تعطیل نکرده است، بیان می‌کند: گاهی کار از همکاران می‌گیرم تا نیروهایم بیکار نباشند، تا زمانی که پول به دستم بیاید و مانند قبل قوی کار کنم، به همین خاطر در زمان جنگ هم زیرمجموعه‌ام پرچم ایران می‌دوختند و دست از کار نکشیدیم. جوادی درباره کاهش تولید پس از جنگ رمضان نیز خاطرنشان می‌کند: پیش از جنگ تیراژ ۶۰۰ و ۷۰۰ تایی لباس می‌دوختیم اما بعد از جنگ این تعداد به ۳۰۰ تیراژ کاهش پیدا کرده است، اکنون تنوع کار را بیشتر کرده‌ایم اما تیراژ را پایین آورده‌ایم و فروش محصولات نیز خیلی سخت‌تر از قبل شده است.
این پشتیبان مشاغل خانگی درباره تجربه‌اش برای دریافت وام می‌گوید: به تازگی می‌خواستم برای گسترش کار وام ۷۰۰ میلیون تومانی دریافت کنم، اما به دلیل اینکه یکی از ضامن‌ها به خاطر مشکل شخصی به بانک دیر رسید، نتوانستم وام دریافت کنم، بعد از آن روز هم به همه اداره‌ها ازجمله اداره کار و صمت رفته‌ام و پیگیر این موضوع بودم، اما همه به من می‌گویند سایت بسته شده و زمان دریافت وام تمام شده است. اکنون باید به دلیل دریافت نکردن وام مانند سابق پارچه را چکی بخرم.
او ادامه می‌دهد: دو سال است از همسرم جدا شده‌ام و به دلیل اینکه ۴۰۰ میلیون تومان بدهی داشتم و آن‌ها را پرداخت کردم، از نظر سرمایه‌ای صفر شدم، این وام را هم می‌خواستم دریافت کنم که مانند گذشته کسب‌وکارم رونق بگیرد، اما متأسفانه نشد.
جوادی درباره اهمیت نقدینگی در بازار پوشاک بیان می‌کند: وقتی در بازار پول نقد داشته باشی می‌توانی پارچه را با قیمت مناسب‌تر تهیه کنی و با پایین آوردن سود نهایی، فروش بهتری هم داشته باشی، اگر وام دریافت می‌کردم روند کارم بهتر می‌شد و پول در گردشم افزایش می‌یافت.

در صورت تأمین اعتبار، وام پرداخت می‌شود
در ادامه علت عدم پرداخت وام را از مسئولان اداره کل کار، تعاون و رفاه اجتماعی خراسان رضوی پیگیری کردم و در پاسخ ملیحه میری، کارشناس مسئول مشاغل خانگی اداره کل کار به خبرنگار طوس گفت: خانم جوادی مشکل ضامن داشتند و طبق قوانین بانکی باید ضامن خود را معرفی می‌کردند، چرا که شرایط بانکی برای همه به طور یکسان اجرا می‌شود. اکنون نیز اعتبارات سال گذشته به پایان رسیده و در صورتی که مشکل ضامنشان حل شود پس از تأمین اعتبار سال ۱۴۰۵ می‌تواند وام دریافت کند. تمام پرونده‌هایی که از سال قبل مانده‌اند نیز در اولویت پرداخت قرار دارند.